Waarom?

Je hebt van die dagen dat je het even niet meer weet.
Waarom?
Toch zijn er ook dagen dat je denk daarom!
Uiteindelijk komt altijd alles weer op zijn poten terecht. 
Maar soms? Waarom!

Caramelkoeken

Men neme
300 gram kandij
50 gram roomboter
250 ml slagroom
Een pak appeltaart mix

Bereid de appeltaart mix volgens recept maar zonder de appels en rozijnen. Alleen het deeg hebben we nodig.
Leg bakpapier in een springvorm.
Verspreid het deeg over het bakpapier met een klein opstaand randje.
Bak de koek volgens de instructies op het pak af.

Intussen stop je de slagroom boter en kandij in een grote pan en breng je alles aan de kook.
Zodra het kookt het vuur terug draaien en 40 minuten onder af en toe roeren in koken.
Je zult merken dat de caramel steeds dikker wordt.

Haal de koek als hij gaar is uit de oven en prik hem in met een vork.
Giet de caramel erover en laat het geheel op het aanrecht afkoelen.
Niet in de koelkast want dan gaat hij versuikeren zoals honing en dat is niet de bedoeling.

Eetse!

Vandaag zijn we alweer een jaar getrouwd. Een jaar waarin we vol vertrouwen naar de toekomst keken, we toekomst kregen en dit nog veel harder weer in moesten leveren. Een statiegeldbonnetje kregen we niet, met lege handen naar huis. Een jaar waarin we samen sterker werden, waarin we elkaar nog beter leerde kennen. Een jaar met een lach en met tranen. Een jaar om trots op te zijn, kijk eens wat we samen konden! Een jaar waarin we met open ogen de schouders onder de toekomst zette. Een toekomst waarin we hopen dat ons geluk gegeven is. Een toekomst waarin we hopen dat we veel zullen lachen met af en toe een traan. Een toekomst waarvan we hopen dat hij ons snel gegeven mag zijn!

Tamara

Waarom ik 'het' hier nog niet had geschreven vroeg Emiel. Tja waarom eigenlijk niet? Waarom wel? Je schreef ook dat we zijn getrouwd, dan mag je ook schrijven over minder leuke dingen. Daar had hij dan weer een punt. Maar lezen mensen dit nog wel dan? Maakt dat uit dan? Sommige komen langs je blog en lezen het dan, andere skippen het. Nog een punt dat waar was. Dus toch maar het verhaal van onze tamara. Op 3 januari 2013 kwamen wij erachter dat we (geheel gewenst!) zwanger waren! Helemaal blij natuurlijk! De eerste echo met 7 weken zag er prima uit. Het hartje klopte met 11 weken al zo krachtig dat we het konden horen via de dopler. Dus vol vertrouwen en goede moed gingen we op naar de 12 weken echo/combinatietest. En juist daar wringt de schoen. Het verhaal zoals het naar de familie en vrienden toe is verteld: Afgelopen donderdag hebben we de 12 weken echo gehad. Helaas is hierop gebleken dat ons kindje een zorgenkindje is. We werden na 45 kwartier meten en kijken via de echo doorgestuurd naar het Erasmus Medisch Centrum waar we vandaag na een lang en slopend weekeind terecht konden. Zowel wijzelf als de kleine zijn volledig door de screening gegaan. Alles is opgemeten en bekeken. Hun apparatuur is vele malen beter dan dat van het ziekenhuis hier in Dirksland dus konden we alles ook beter zien. Op het eerste zicht is ons kindje helemaal compleet. Armen, benen, tenen en vingers. Alles was te zien. Er is helaas wel gebleken dat ons kindje een ernstig verdikte nekplooi heeft en er is vocht gezien achter/onder de longen. Wat dit vocht daar doet, wat voor vocht het is en vooral hoe het er komt en weer weggaat is onbekend. Feit is wel dat het er niet hoort te zitten! Dit in combinatie met de verdikte nekplooi maakt dat er zorgen zijn over onze kleine. Om verder onderzoek mogelijk te maken is er een vlokkentest gedaan doormiddel van een punctie. Dit weefsel wordt nu onderzocht samen met ons bloed. Zo hopen ze diverse chromosoom aandoeningen uit te kunnen sluiten. Er wordt bijvoorbeeld onder andere getest op Down, Edwardssyndroom en het Pattaussyndroom. Laatste 2 syndromen zijn allebei dodelijk. Helaas is niet overal op te testen. Dus het kan zijn dat we geen volledige zekerheid hebben. We moeten sowieso nog 2 weken wachten op de uitslag van de punctie. Mocht er niets uitkomen dan wordt er om de 4 weken uitgebreide echo’s gemaakt om zo te kijken of er iets te zeggen valt over de gezondheid van onze baby. En dan een kleine week later: De bom is gevallen, het nieuws is bekend. We zijn vanmorgen gebeld door het ziekenhuis met het nieuws dat ons kindje helaas niet levensvatbaar zal zijn. Het kindje heeft het turnersyndroom, wat inhoud dat het een X chromosoom mist. Dit in combinatie met de echo’s die gemaakt zijn wijst uit dat de kans op miskraam 99% is. Mocht het kindje bij de laatste 1% horen dan zal het ook geen overlevingskans hebben na de geboorte. We hebben dan ook besloten om het advies van het ziekenhuis op te volgen en de zwangerschap af te breken. De kans dat ons kindje nu al overleden is is erg groot. En de kans op miskraam is er ook nog steeds. Onze grote angst is dat dit thuis gebeurd. We zijn uiteraard erg geschrokken en van het padje van dit nieuws. Maar aan de andere kant ook blij en dankbaar dat we geen moeilijke keuzes hoeven te maken. Hoe het verder gaat weten we nog even niet. Het Erasmus zal contact opnemen met het Dirksland ziekenhuis om alles in gang te stellen. Gisteren zijn we naar het ziekenhuis geweest om met de arts te spreken over het afbreken van onze zwangerschap. Ook hij stond volledig achter onze keuze. En bevestigde nogmaals dat een kans op een normaal leven nihil is. Ons kindje mankeerde teveel, had een te grote chromosoom afwijking en teveel vocht in haar lijfje. Om een lang verhaal kort te maken is gisteravond rond 20.00 ons kindje geboren. Het is allemaal vrij vlot gegaan. Een teken dat mijn lichaam al bezig was met een miskraam. Om ons te besparen van een lange nacht vol pijn en ellende, en om ervoor te zorgen dat mijn baarmoeder geheel leeg zou komen is ons kindje onder volledige narcose bij ons weggehaald. We hebben haar dus niet meer gezien. Voor ons is het goed zo. 3 Uur nadat we naar het ziekenhuis waren afgereisd waren we alweer thuis. Zoals jullie begrijpen uit mijn woorden waren we in verwachting van een meisje. We hebben haar Tamara genoemd. Het is goed zo, ze heeft rust, had geen kans van overleven gehad. Ze heeft nu geen pijn hoeven ervaren. Wij zijn ‘blij’ dat alles zo soepel en vlot geregeld is. Over een week of 3 moeten we terug naar het EMC om daar alles na te bespreken en te kijken wat er nog meer gevonden is bij de chromosoom test. Dan horen we ook de praktischere zaken zoals de kans op herhaling en hoe nu verder. Verder zien we het allemaal wel. We zijn vanmorgen in het ziekenhuis geweest bij de klinisch geneticus. Er is geen erfelijk belast materiaal gevonden, wat inhoud dat de afwijking van Tamara 'gewoon' dikke vette pech is geweest. De kans op herhaling is net zo groot als voor ieder ander. Wij zijn erg blij met dit nieuws. Een evt volgende zwangerschap zal niet zorgeloos zijn, en gepaard gaan met extra controles. Maar in onze ogen is geen enkele zwangerschap zorgeloos!

Update voor de belangstellende

Voor de nieuwsgierigen onder ons vond ik het tijd worden voor en update. We zijn al een lange tijd niet meer hier te vinden, druk, geen inspiratie en andere dingen te doen. Toch vond ik dat jullie 'recht' hadden op een update. Ik heb aardig wat geschreven over Mister E. en misschien (ergens diep van binnen) zijn er nog mensen die zich afvragen hoe het met Mister E. en mij gaat. Aangezien ik nog 12 hele volgers heb (poepoe) vond ik dat ik jullie deze update verplicht was.... Mister E. en ik zijn op 6-9-12 getrouwd. Vanaf januari 2012 is Mister E. bij mij ingetrokken en heeft hij zelfs werk gevonden hier. Afgelopen maand zijn we getrouwd. Mister E. heet eigenlijk gewoon Emiel, iet wat minder misterieus dan ik voor deed komen maar dat maakt het er niet minder om! De dag van te voren heel relaxt bij mijn ouders doorgebracht. Omdat daar onze hele dag plaatsvond de boel versierd met lampjes, lampionnen en rieten harten. De cateraar kwam de spullen vast neer zetten en met elkaar de dag nog even doorgesproken. Heerlijk thuis gegeten en wat tv gekeken.

De volgende ochtend werd ik wakker met het maagzuur ongeveer in mijn neus. Fijn van die ongevraagde zenuwen! Ontbijt, pilletje en wat melk erin en toen stond mijn broertje al voor de deur. Nog even een bakje gedaan en vertrokken naar mijn ouders. Emiel is daarvandaan door mijn broertje (chauffeur) naar zijn ouders gebracht. Tot grote hilariteit van de vipgasten (beide ouders, opa en oma en beste vriendin) liet ik me poederen in de tuin in mijn torselet en spijkerbroek. Het was mooi weer dus wat geeft t! Leverde wel leuke foto's op trouwens! Hierna boven mijn jurk aangedaan en nog wat gegeten. Inmiddels stond Emiel voor de deur maar was er onder de vippers wat stress omdat niet iedereen binnen was om te kijken. Wij vonden het al lang best en wachtten het geduldig af. Emiel was geweldig mooi in een donkerblauw pak met banen om en om geweven zodat er een streepje ontstond. Hij had super gave blauw/paarse schoenen aan en een paarse stropdas. Al met al paste het precies bij mijn jurk!

Even een praatje gemaakt met de vippers en toen foto's gaan maken. De lunch ging in doggybags mee. Foto's her en der over het eiland (hoeksche waard) gemaakt en onderweg gepicknickt. Dat was echt erg gezellig en ontspannen! De vippers lunchte bij mijn ouders in de tuin. Toen we klaar waren hadden alle daggasten zich verzameld bij mijn ouders en zij vormde een welkomscommitee. Even een praatje gemaakt en wat gegeten en gedronken en toen richting het raadhuis gaan lopen. Erg leuk omdat alle buren en bekende even kwamen loeren, mensen uit winkels kwamen om ons te feliciteren en te bekijken.

De ceremonie was erg ontspannen, grappig, persoonlijk en leuk. De Babs had een gezellig verhaal en ons bruidsjonkertje stal de show om onverwacht nog even een dansje te doen. Ik liet keurig de ringen van het kussentje kletteren toen ik het lintje los trok. Ach kan gebeuren. Eenmaal terug bij mijn ouders even een momentje voor onszelf genomen terwijl de inmiddels bijna 90 gasten zich klaarmaakte voor de kerkdienst met een drankje in de tuin. Iedereen had een mooi plekje en het weer was geweldig! De dominee sprak over liefde en deed dit naar aanleiding van onze kaart. Erg leuk bedacht! Het gospelchoir waar ik bij zing zong hun liederen en de zegen werd vergezeld bij vogeltjes. Voor mij was dit echt de klapper van de dag!

Hierna de taart aangesneden, in een rijtje gestaan voor de felicitaties en praatje gemaakt met een ieder. Rond 19 uur vertrokken de niet daggasten en staken wij de bbq aan. Het eten was perfect en de sfeer goed. Toen het donker was hebben we 4 wensballonnen opgelaten, een mooi moment! Rond 11 uur was iedereen vertrokken en zijn we richting huis gegaan. Mijn vrienden hadden het huis nog lichterlijk op zijn kop gezet, ballonnen in de wc, spandoek voor de ramen, spulletjes uit de kastjes overal en nergens verstopt en de deuren aan elkaar vast gemaakt met slingers. En uiteraard de lampjes uit de lampen gedraaid zodat we geen licht hadden boven. Grap was wel dat we de volgende dag op moesten bellen waar ze de lampen gelaten hadden omdat we ze nergens konden vinden! (ze lagen tussen de handdoeken)

Emiel heeft mij uit mijn jurk gepeld want ondanks dat hij heerlijk zat was ik blij dat hij uit was. We hebben op de bank alle kaarten gelezen en kado's uitgepakt. De dag erop de jurk naar de stomerij gebracht, opgeruimd, en dat soort zaken om de dag daarna op vakantie te gaan. Voor mijn gevoel was dit net wat te snel. Ik miste het nagenieten nu! Maar gelukkig is dat nu na de vakantie aardig op gang gekomen en beleven we onze dag opnieuw via de foto's!

We kijken terug op een schitterende, ontspannen en vooral relaxte dag!!!

Banner

Vandaag ontwierp Johan een nieuwe banner voor onze reisblog.
Ik ben er blij mee!
Thanks Johan!

Volg je onze reisblog ook? Klik op de foto om erheen te gaan!

Voor een cliënt kocht ik een caleidoscoop.

Ik vond het experimenteren ermee leuker als hij. Hij beet erin en klaar was het feest!

Published with Blogger-droid v2.0.4

bietenlasagne

Men neme voor vier personen,

Twee pakjes gekookte verse bieten
Twee pakjes serano ham
Geitenkaas
Zak rucolasla
Pijnboompitten
Verse lasagne bladen

Rasp de bieten in een dun laagje boven een ovenschaal.
Leg er een laagje rucola over
Strooi er wat pijnboompitjes over
Dan een laagje ham en sluit af met de lasagnebladen.
Herhaal dit maar sluit nu af met de bietjes.
Verkruimel de geitenkaas over.
Zet het geheel twintig minuten in de oven op 180 graden.
Evt garneren met wat honing!

Eetsmakelijk!

Published with Blogger-droid v2.0.4

vervolg ijsland

Het vervolg van ons reisverslag naar Ijsland is te vinden op:

http://Emielies.blogspot.com

Komtdatzienkomtdatzien!

Blue lagoon

Helaas werd Jeannet na de eerste nacht ziek. Waarschijnlijk oververmoeid na de reis.

De andere zijn na overleg wel vertrokken.

Eerst ontbeten en daarna de huurauto opgehaald en boodschappen gedaan. Een flinke vierwieldrive auto stond klaar voor de heren. De dames stonden voor een dichte supermarkt en wandelde eerst nog een rondje richting de zee beneden in reykjavik.

Rond tien uur was de supermarkt wel open en konden we inkopen doen. Snel weer terug naar het hotel om zwemkleding te halen om vervolgens met de shuttlebus richting de blue lagoon te gaan.

De blue lagoon is een thermaal zwembad met bronwater dat veel zwavel bevat. Her en der komt het warme water zo de grond uit. Soms te warm om direct in te zwemmen.

Ook staan er vaten met modder om je mee in te smeren.

Dat doen we dan ook rijkelijk. Het spul trekt en wordt hard. Na een uurtje of wat besluiten we dat het genoeg is geweest en pakken we de boel weer in.

We lunchen naast de lagoon aan het water met een brood en een pak worst. Tot grote verbazing van veel andere toeristen die dat schijnbaar maar raar vinden.

Eenmaal in het hotel is Jeannet weer redelijk opgeknapt. Gelukkig kan ze mee naar het noorderlicht vanavond. We gaan eerst nog een hapje eten bij een hamburgerrestaurant waar emiel al eerder had. Na een wandeling van een half uur lijkt het restaurant weg te zijn maar na twee keer kijken vinden we het toch.

S.avonds op naar het noorderlicht. De gids begint direct een lang verhaal over het verschijnsel als hij opeens roept dat we rechts moeten kijken. Aan de hemel is heel licht een groenwitte streep te zien.

De bus stopt langs een onverlichte weg en we stappen uit.

Het licht is op de foto.s mooier dan in het echt. Op een foto komt het veel groener over. Na twee uur gekeken te hebben gaan we met de bus terug. Snel naar bed!

Published with Blogger-droid v2.0.4