Voor een cliënt kocht ik een caleidoscoop.

Ik vond het experimenteren ermee leuker als hij. Hij beet erin en klaar was het feest!

Published with Blogger-droid v2.0.4

Bob

Terwijl ik over de gangen op het werk liep om de post op te halen hoorde ik een harde schreeuw.
Een vrouwenstem schreeuwde hard om hulp, ik besloot toch maar even te gaan kijken.
Eenmaal in het kantoor waar ik het geschreeuw vandaan hoorde komen lag een man op de grond, zijn vrouwelijke collega zat ernaast op de grond en trok hard aan hem.
De man was zomaar van zijn stoel afgevallen, en lag nu in een rare houding onder zijn buro.
Snel zijn ademhaling gecontroleerd, die was er niet.....

Daar zit je dan, op een kantoor, met een dood iemand.
De man snel onder zijn buro vandaan getrokken, de vrouw gesommeerd 112 te bellen en te zeggen dat het om een reanimatie ging, en de receptioniste te waarschuwen.
Inmiddels waren er ook andere mensen op het geschreeuw afgekomen,
Met een andere meneer begonnen met reanimeren, 30 keer masseren, 2 keer ademen, 30 keer masseren, 2 keer ademen, en dan nam een ander het weer over.
Intussen was iemand de AID gaan halen uit de gang bij de poliverpleegkundige.
De AID werd aangesloten en geactiveerd, precies op dat moment stapte ook de ambulance dienst binnen, goed gedaan dame en heer, u mag stoppen,
meneer, u moet iets harder masseren, mevrouw u scoort 100%.

Leuk zo'n BHV cursus!!!
Maar toch hoop ik het nooit nodig te hebben!

Hoeveel zooi kan een mens hebben

Sinds ik in dit huis woon (iets meer dan een jaar nu)
wil ik al keukenkastjes in mijn schuurtje.
Ik heb niet zo heel veel ruimte over het algemeen genomen, want ik heb geen zolder.
En geen grote opbergkasten, en al helemaal geen grote schuur.
En omdat ik wel 2 klimgragekonijnen heb die als het even kan de planken in de schuur plunderen wil ik keukenkastjes.
Dan kan m'n fiets weer binnen staan (die gebruiken ze als opstapje) en ziet het er netjes en overzichtelijk uit.

M'n vader (die aannemer is) zou het wel even regelen.
Maar zoals dat vaak gaat met kleine klusjes was er geen tijd.
Totdat pa eergisteren aan het kerstdiner zei, ik kom woensdag je kastjes ophangen.
Grote paniek, want dan ben ik er helemaal niet!
Donderdag dan? Dat kon ook.
En nu zit ik dus met een tafel vol met zooi, schoenen, verfblikken, schoonmaakspullen, boormachine, schroefjes, moertjes, vuilniszakken en ondefineerbare troep.
Dat moet straks allemaal terug in de kastjes.
I am Happy!
Alleen die troep!!! Mensen kinderen, wist niet dat ik zoveel had! Nu al!

Mocht ik iemand nog blij kunnen maken met een paar champagnekleurige blokhakken met rechte neuzen, of zwart-roze teenslippers (beide bijna nieuw en maat 40) dan hoo rik het graag!

Verder wil ik jullie bedanken voor de lieve reacties op m'n brandavontuur.
Ik heb niets meer gehoord van de brandweer of BHV-er.
Gisteren wel al het papierwerk ingevuld, en de magnetron buiten nog maar wat verder bij de deur vandaan gezet. Die lucht! Bah!
Hij ziet echt pik en pik zwart. Daar kunnen we mooi niks meer mee!
Morgen komt de huismeester de magnetron afkeuren en een nieuwe brengen.
Wel zo makkelijk voor het maken van brinta!!

Toen ging het even helemaal mis....

Voor het eerst een kerkloze kerst dit jaar.
Een klein beetje bewust, omdat vorig jaar de kerstnacht in m'n eentje toch wel erg tegenviel na afloop.
Omdat kerst in m'n eentje vieren nog altijd niet is wat ik wil.
Maar t moet, want het is niet anders.
En natuurlijk heb ik lieve vrienden, lieve familie en gezellige buren.
Maar toch, samen op de bank lijkt me toch altijd nog gezelliger.
Helaas zit het er niet in, want er is geen samen.
Dus toen ik gevraagd werd gister een avonddienst te draaien vond ik da tniet erg.
Hoef ik met kerstavond niet alleen te zitten, en m'n collega's ook weer blij.

Na een gezellige relaxte dienst met niet al teveel driftbuien besloot ik voor
een van m'n superallergische clienten nog 'even' een cake te bakken die hij wel hebben mag.
Normaal maken we de mix zelf, maar ik had nu een kant en klaar pak op de kop weten te tikken.
Eieren, water en boter erin, mixen maar en het boeltje in de cakevorm de oven in.
Simpeler kan het niet zou je zeggen!
Simpeler was het ook niet, cakevorm de oven in, op 180 graden zoals op het pak stond en klaar is Lies.
Terwlijk ik rapport zit te schrijven ruik ik een raar luchtje.
Op de gang staat een van de clienten die nog wakker is de deeghaken nog af te likken.
Maar ik zie ook al wat rook de gang in sijpelen...
Snel alle ramen en deuren open, en de receptie gebeld dat als het alarm af gaat dat het dan loos is.
Ze neemt niet op, en ik besluit de rook onder de rookmelder vandaan te wapperen.
De oven staat inmiddels al uit, het deurtje hou ik nog maar even gesloten.
Dan belt de receptie terug. Of het klopt... JA HET IS LOOS!
PIEP PIEP PIEP PIEP!!!! JE snapt t al... HEt brandalarm ging ondanks al mijn voorzorgsmaatregelen toch af.
Omdat de brandweer verplicht is te komen om te checken en het alarm te resetten kan ik weinig meer doen.
Ik trek snel de oven open, gooi de megaverbrande cake uit de deur naar buiten, en zet nog wat extra deuren en ramen open.
Dan gaan alle slaapkamerdeuren van het slot.
Uit veiligheid zodat bij brand de clienten eventueel zichzelf kunnen redden en hun kamers afkunnen, zodat we nie teerst met sleutels hoeven te morren.
Maar omdat ik alleen ben op 2 groepen, en ze bij de buren andere dingen aa het doen zijn geeft dat problemen.
Her en der sluipen er al wat bewoners rond, en overal zijn er verschrikte gezichten.
Na 15 minuten komt de brandweer binnen.
Boos.. Waarom ik brandalarm veroorzaak. Alsof ik het voor m'n lol doe.
Hoe een cake na 10 minuten zo zwart kan zien? Tja meneer dat weet ik ook niet.
Heb je er geen plastic bij gedaan? Nee meneer, ik snap heus wel dat plastic niet in een warme oven kan.
Wat voor cakeblik ik gebruik, nou gewoon eentje van de ikea, zo'n roestvrijstalen.
Staat de grill niet aan, Nee meneer, ik heb geen gril op die oven (tis een combimagnetronoven zonder gril)
De brandweer schrijft een brief uit en zegt dat ik een boete kan krijgen.
JA hoor, ik zie het wel, nog altijd niet snappende wat er nou gebeurd is.
Intussen gaat de brandweer weg, verdwijnd eindelijk dat vervelende geluid, en kan ik alle clienten weer in hun bedden leggen, overal checken of iedereen nog wel op zijn eigen kamer is, en de boel weer afsluiten.
De ramen en deuren laat ik open, en met de nachtdienst spreek ik af dat zij alles weer dicht doen, en dat ik morgen (vandaag dus) alle papperassen invul.

Als ik vanmorgen binnenkom na een nacht slecht slapen.
Want hoeeee kan er zoveel rook na 10 minuten uit een oven komen stinkt het nog steeds een beetje.
Samen met een vriendin/collega ga ik eerst op onderzoek uit.
Als we de oven open doen ziet hij pik en pik zwart, ook aan de buitenkant is wat zwart te zien.
Als ik hem van de koelkast afhaal om hem buiten te zetten zitten de roetvegen ook aan de buitenkant.
Kortom... Er is gewoon brand geweest in de oven!!
Hoe het kan weet ik niet, dat ik geluk heb gehad weet ik wel!
Wil niet weten wat er had gebeurt als ik met 30 clienten op straat had gesatan, ze allemaal had moeten evacueren, en er echt brand was geweest zo voor kerst!
De BHV-er is gemaild en mailde terug dat ik goed gehandeld had, en dat de brandweer niet zo lullig had meoten doen. De oven staat nog buiten.
Als bewijs, mocht er een boete komen (die minimaal 500 euro bedraagt)
Mijn kerst begon in vuur en vlam en veel geluk!!

Hoop dat jullie kerst rustiger was!!

Hoe Gretl opeens op het werk belande!

Het zit er (voor even) op!
na 6 dagen werken heeft lies weekeind!
Een doordeweeksweekeind, maar dat maakt niet uit, het is weekeind!

Veel mensen vragen zich af wat ik zoal doe op het werk.
Ik zal proberen het te omschrijven, voor de mensen die het intressant vinden.
Zonder daarbij de privacy van m'n clienten aan te tasten uiteraard!
Ik zorg voor 7 herenmeneren met een ernstige verstandelijke handicap en een gedragsstoornis. SGEVG noemt men dat op papier.
Wat in houd, Ernstig Verstandelijk Gehandicapt, Sterk Gedragsgestoord.
Wat in de praktijk inhoud dat ze niet kunnen niet praten, zich lang niet altijd aan kunnen kleden, vaak niet zindelijk zijn maar wel boos worden. Heel erg boos.
Zonder dat we snappen waarom, zonder dat het gericht is op iets of iemand.
Gewoon boos.
Driftbuien, agressie en automutilatie (jezelf verwonden of pijn doen)
is/zijn aan de orde van de dag.
Soms omdat ze pijn hebben, iets willen dat niet mag, soms gewoon omdat de boze bui in de weg zit.
Daarom wordt het personeel getraint de jongens zo veilig mogelijk af te zonderen.
In een zo genoemde Time Out ruimte. Een ruimte met een raam, een matras, zachte wanden en een klok en camera ingebouwd in de muur.
De deurpost is zacht en aan de binnenkant zit geen klink.
Zo kunnen ze zichzelf en andere geen pijn doen als ze boos zijn.
Soms blijft het een hele dienst rustig, soms vliegen ze elkaar aan, soms zonderen we 6 keer op een dag af.
Je weet het nooit, iedere dienst is anders, aan de hoofden en gezichtsuitdrukkingen kun je vaak al zien hoe 'laat het is'.

En dat ging er vrijdag dus ook mis.
Een van de clienten werd boos aan tafel en gooide zijn bord door de kamer.
(fijn hoor spinazie aan de muur, zie dat er maar eens af te krijgen, brinta is overigens erger, dat zuigt zich vast als beton en laat zich alleen met een schuurspons en heel veel water verwijderen)
Terwijl mijn collega en ik ingrepen en hem probeerde af te zonderen glipte zijn armen weg.
Omdat hij mijn collega in haar gezicht wilde grijpen greep ik voor zijn gezicht langs snel zijn hand weer beet.
En toen opeens zat m'n vinger tussen zijn tanden...
Ik voelde me een beetje als Gretl uit de Sound of music, haar vinger zat klem tussen de tanden van Friedrich
Ik kan je vertellen, dat doet best wel een beetje heel erg zeer!
Ondanks het lange spoelen, betadine en een pleister begon het toch te ontsmetten.
Gisteren zat er zelfs een hele blaas op waar stinkend en vieze prut uit kwam.
Inmiddels ziet het er weer rustiger uit en heb ik er weer een litteken bij.




Toch is m'n werk vooral heel erg leuk.
De driftbuien zijn dan wel aan de orde van de dag, we maken ook leuke dingen mee.
Daarover later meer!
Ik ga weekeind houden, nog altijd serious request kijken en vooral luisteren.(echt heerlijk, mensen die zich inzetten voor de aidswezen terwijl ze plaatjes draaien)
mutsjes breien, (kerst)boodschappen doen, op m'n pakjes wachten, opruimen, op vrienden bezoek, mee duimen met een vriendin die zwanger is, tv kijken, slapen en luieren!!

Jullie ook een fijn 'weekeind!!'

Laatste ochtenddienst

Opweg voor m'n laatste ochtenddienst na een reeks van 6 dagen ben ik moe en versleten.
En heeeel blij straks even vrij te zijn!
Tot vanavond!

10 gedachtes

Van Judith kreeg ik het tien gedachte stokje door.
10 gedachtes die ik op moet schrijven, en een stokje om weer door te geven.
Nou daar gaan we dan!!

1. Zo ook weer thuis, benen op de bank, wachten op Alone in the wild (nl 3 23.05 uur)
Heerlijk na zo'n werkdag!
2. Moet de lichtjes van m'n boom eigenlijk nog aan doen, maja voor dat eventjes nog opstaan???
3. Echt teveel gegeten.. Burp!
4. Al dat gemekker bij Pownews, nog 5 minuten dan komt er weer wat zinnigs.
5. Toch leuk dat Judith het stokje aan mij doorgaf! Het is m'n eerste stokje.
6. Wie weet wordt ik ook nog éens 'iemand' in blogland.
7. Fijn om vanmiddag eindelijk weer eens een goed gesprek te hebben gehad met m'n vriendinnetje, heb t gemist, had t nodig, en t gaat vast ook nog wel helpen.
8. Sjonge, moet toch echt een vakantie uit gaan zoeken. Maar ja waaaaarrr wil ik heen?
9. Moet m'n papiertjes en lege pakjes nog opruimen.. Straks!
10. Ik geef het stokje door aan Purperpol

Gisteren was het fantastisch, druk en toch ook wel een beetje 1 grote herrie.
Marianne Weber, Nick en Simon en Wesley zijn niet helemaal mijn favorieten.
Maar het was dan ook niet mijn dag, maar die van de clienten.
En alle 12.000 hebben het super naar hun zin gehad. En de begeleiders...
Die ook hoor! Genieten van de clienten die genieten!




Na afloop zijn we heerlijk bij de macDonalds gaan eten.
Een dagje feest hoor je toch wel daar af te sluiten!
Waar een van m'n clienten het voor elkaar kreeg om na zijn grote menu, een dubbele patat en een groot ijsje ook nog wat patat van de buurvrouw te pikken.
Die er overigens niet blij mee was en al helemaal niet om kon lachen.
Hij schoot ineens onder de stoel door en griste wel 4 hele patatjes bij haar weg.
Nieuwe patat wilde ze niet, ze was vooral beledigd..
Jammer, wij deden ons best dat hij zich zou gedragen, en hij, hij vond het schitterend. Deed niemand kwaad.
Zij hield haar kinderen angstvallig bij ons weg en zocht nog net geen andere tafel.
Jammer dat mensen zo omgaan met mensen met een handicap. Zij zijn ook gewoon deel van onze wereld hoor! Met al hun gedragingen en uitingen!
Bovendien kun je heel duidelijk zien dat hij gehandicapt is (duidelijk zichtbare symptonen van een syndroom) en dan snap je toch wel dat hij er ook niet altijd wat aan kan doen?
Wat kunnen mensen dan hard zijn!

Maak de droom waar

Vandaag reis ik af naar utrecht, met 3 man personeel en 2 clienten om naar Maak de Droom waar te gaan.
Een festival voor mensen met een handicap.
Georganiseerd omdat zij al zo weinig hebben, omdat ze moeizaam naar concerten kunnen.
14.000 mensen met een handicap en hun begeleiders komen vandaag met bussen naar Utrecht.
Sommige, waaronder wij zelf gaan met eigen vervoer.
Het programma is gekozen door de bezoekers zelf en varieert van Thomas Berge tot Jan Smith.
Nederlands gloren dus vandaag!
Ik heb er zin in, weet dat we overspannen en overprikkeld thuis zullen komen.
Maar dat we 2 clienten heel erg blij maken met ons bezoek!
Tot morgen!

Hemelen

Afgelopen week draaide ik mijn laatste reeks nachtdiensten.
Ik ben me thuis gaan voelen in de nacht, en heb met veel plezier voor alle clienten gezorgd.
In de week voor m'n nachten was een van de clienten in het ziekenhuis opgenomen.
Het ging niet goed met haar. Een hoop lichamelijke problemen.
Ze was al oud, helemaal voor iemand met haar handicaps.
De laatste nacht dat ik haar mocht verzorgen was ze al erg benauwd en zag ze blauw.
Het ging duidelijk niet goed met haar.
En nu hoorde ik dus dat ze in het ziekenhuis ligt.

Terwijl ik mijn rondes loop en mensen verschoon laat ik haar 'overbuurvrouw' plassen.
De 'overbuurvrouw' is niet zo spraakzaam, ze murmelt een hoop maar verstaanbare woorden slaakt ze zelden.
Terwijl ze naar de wc loopt komt ze langs de kamer van de client die in het ziekenhuis is opgenomen.
Dood zei ze, waarna ze wees naar de grond en toen naar de hemel.
Nee hoor, ze is niet dood, ze ligt in het ziekenhuis en komt morgen weer thuis.
Want na 2 weken ziekenhuis zou ze eindelijk thuis komen.
De slingers lagen al klaar.

Een nacht later tref ik een verslagen avonddienst.
De client was die nacht in een coma geraakt en na een opleving waarin ze zelfs nog gegeten en na 2 weken weer gelopen had is ze overleden.
Had haar 'overbuurvrouw' toch gelijk.....

Vakantie

Op het werk hangt het lijstje er al even.
Het lijstje is nog helemaal leeg, niemand durft zijn naam erop te schrijven.
Het hangt wel volledig in het zicht, als je het kantoor binnenkomt zie je het als eerste hangen.
We hangen er vaak het andere lijstje voor, hier staan wel datums op.
Een paar maar, maar ze staan erop, met de bijbehorende namen er netjes bij.
Iedere keer als mijn teamleidster binnen komt hangt ze snel het andere lijstje er weer voor, die schijnt belangrijker te zijn.
Ik weet het nog niet hoor... is een veelgehoorde zin.
Kortom, we moeten de datums van onze zomervakantie's weer doorgeven.
En dan moet je ook gaan nadenken wat je wilt.
Ik weet nog niet eens hoe mijn leventje er volgend jaar uit ziet, ben ik alleen of toch weer samen? (I hope so), heb ik geld voldoende, wil ik een nieuw bed of ga ik weg?
Vandaag ben ik eens gaan kijken zo her en der, heel stiekem.
De meeste reisorganisaties voor groepen geven de zomergids nog niet uit, ik ben te vroeg.
Zie je wel, het ligt niet aan mij!! Ze zijn gewoon veel te vroeg op t werk.
Intussen kijk ik voorzichtig verder, Toch Borneo?? (dat wil ik al jaren) of India, China staat ook hoog op de lijst. Bovendien moet het een (single)groepsreis zijn, relatief actief, back to basic als het even kan, en vooral uitdagend en niet al te duur...
Iemand tips???

Even stil

Zoals al eerder beschreven werk ik momenteel in de nachtdienst zo nu en dan wat dienstjes mee.
Een van de oudste clienten die wij zorg bieden kan vannacht de slaap niet vatten.
Ik zet een cdtje met psalmen op en zing zachtjes mee.
Ze pakt me beet, aait over mijn gezicht, en rompomomt wat mee. Praten kan ze niet.
De tranen lopen over haar wangen en ze ligt met een brede glimlach in bed. Als ik later kom kijken slaapt ze.
Mijn werk is lang niet altijd dankbaar en gezellig, iets wat vaak gedacht wordt, maar soms wordt zelfs deze praatgraag stil van haar werk!

Donkere gangen

Vannacht liep ik door de donkere gangen van de instelling waar ik werk.
Onze instelling bestaat uit diverse gebouwen, woningen, gangenstelsels, dagbestedingslocaties, een zwembad, een gymzaal, bomen en gras, heel veel gras.
Een voetbalveldencomplex is er niks bij.

Toen ik gisteren snel van de ene locatie naar de andere moest in mijn nachtdienst liep ik door de gangen waar ik opgeleid ben.
7 jaar geleden kwam ik binnen als jong en onzeker meisje. Wetende dat ik met 'gehandicapten' wilde werken.
Waarom? Geen idee, dat wilde ik gewoon! In mijn hoofd jonge kinderen met het syndroom van down, ernst en bobbie petjes (jeweetwel met van die hondepootjes erop) en een snottebel uit hun neus.
Na 3 jaar SPW en 2 leerlingenplekken wist ik dat mijn beeld van toen vertekend was.
De jonge gehandicapten kinderen blijven (gelukkig!!) zo lang mogelijk thuis wonen, en wonen pas uit huis op het moment dat de zorg niet te dragen is voor de familie, of als het beter lijkt om de clienten een andere omgeving en vorm van begeleiding te bieden.
Lopend door die gangen kwamen ook alle gevoelens van toen weer op. De onzekerheid of je wel goed genoeg bent, of je opdrachten goed zijn, of je wel de juiste zorg verleend,de angst voor sommig gedrag wat clienten kunnen vertonen, de blijdschap als alle opdrachten weer ingeleverd waren, de verantwoordelijkheid over de clienten die toen nog zo zwaar drukte. De leuke dingen zoals vakanties, de minder leuke dingen zoals overlijden.
Tijdens mijn leerling zijn heb ik mogen leren, ervaren en fouten mogen maken.
Ik heb leren wassen, verzorgen, koken en begeleiden, medische handelingen leren doen, en leren aangeven als iets niet lukt of gaat.

En dan zie ik mezelf zoals ik nu ben. 7 jaar later, 24 jaar oud, papiertje op zak, en de verantwoording en zorg over 60 clienten in de nacht. Tijdelijk, want eigenlijk heb ik mijn vaste stekje gevonden op een woning in de dagdienst.
Maar nieuwe uitdagingen zijn er om aan te gaan, dus af en toe mag ik meedraaien met de nachtdienst.
Ik werk inmiddels langer met diploma dan zonder. En soms heel soms komt dat onzekere meisje nog in me op.
Kan ik dit wel, wil ik dit wel? Waarom doet die client zo?
Maar vannacht voelde ik me trots. Trots te kunnen en vooral MOGEN werken op een groep voor clienten met een ernstige gedragsstoornis. Jonge mensen die niet thuis kunnen wonen vanwege de ernst van hun handicap en gedragsstoornis. (ook wel SGEVG genoemd)
Trots dat we ze met elkaar zo'n mooi huis, veiligheid en begeleiding kunnen bieden.

Geen Brief

Gelukkig ben ik een van de gelukkigen die geen brief kreeg.
Kortom,lies mag op haar stekje blijven!
T wachten is nu op de namen die wel een brief kregen....
Arme zij.

Van de week wordt in ingewerkt in de nachtdienst. Kijken hoe het daar is, en wat extra werken kan geen kwaad!

Brief or not to brief

Op t werk heerst er momenteel een grote chaoz.
Zoals in alle zorginstellingen moeten ook wij bezuinigen, en niet een beetje, nee 'maar' 2 miljoen in een half jaar tijd.
Ga er maar eens aanstaan.
Nadat de chrisis werd beroepen in juli besloot men dat het nog niet voldoende was.
Vandaag is ons verteld dat er 8 fte overgeplaatst moet worden. (1 fte is 36 uur, dus in totaal moet er 288 uur uit binnen mijn functie, we hebben gemiddeld 32 uurs contracten dus daar gaan 9 van de bijna 300 gekwalificeerde ervaren krachten)
Morgen behoren we een brief te krijgen waarin staat of je overgeplaatst wordt of niet.
En overplaatsing is niet in je eigen regio, maar ergens ver ver weg...
Ik wacht het af en duim heeel hard dat ik niet 1 van de 9 ben...
Leef alvast mee met de mensen die morgen wel een witte envelop met blauw logo vinden in de bus.